از آن فصل های کش دار زندگی ست،از آن هایی که منتظری، کسی بیاید، چیزی برسد، جایی بروی، بروی تا از افسونی رها شوی، تا بعد ببینی می خواهی چه کنی با این زندگی ای که روی دستت مانده . بعد تازه تابستان هم می رسد با آن داغی بیچارگی اش .